…obraz Równowaga to moja współczesna interpretacja klasycznego kobiecego piękna, zakorzeniona w dawnym kanonie, którego jednym z najważniejszych symboli jest Wenus z obrazu Sandro Botticellego. Świadomie sięgnęłam po tę postać renesansowej harmonii i proporcji, aby opowiedzieć o kobiecości widzianej nie tylko przez pryzmat estetyki, lecz także poprzez głęboką, wewnętrzną ciszę i emocjonalną dojrzałość. 

Na moim obrazie postać wyłania się z kojącej, kamiennej przestrzeni. Kamienie – gładkie, rytmiczne, przypominające naturalne pejzaże stałości i wyciszenia – nadają scenie charakter medytacyjny. Tutaj tło nie dominuje, lecz delikatnie otula kobietę, podkreślając jej świetlistość i subtelność. Wyobrażona tu Wenus nie jest jedynie piękną formą: staje się symbolem balansu między światem zewnętrznym, a wewnętrznym.

Tytułowa „równowaga” odwołuje się do codziennej gry sił, jaką doświadcza każda osoba — pomiędzy tym, jak prezentujemy się światu, a tym, co czujemy w środku. Zewnętrzne piękno, obecne w klasycznym kanonie, zestawione jest z cichym ciężarem kamieni. W obrazie wyczuwalny jest spokój, który nie wynika z ideału, ale z akceptacji. To harmonia budowana nie przez formę, lecz przez zgodę na własną emocjonalność, na swoją historię i na indywidualną wrażliwość. To zgoda na przeżywanie wewnętrznych radości, ale i trudów, które nierzadko są jak kamienie.

Równowaga jest więc dialogiem między tradycją, a współczesnością, między ciałem, a duszą, między estetyką, a introspekcją. To opowieść o poszukiwaniu miejsca, w którym te dwie sfery — zewnętrzna i wewnętrzna — nie walczą ze sobą, lecz tworzą jednolitą, spójną całość.

A jak wygląda Twoja Równowaga?